คนหลงตัวเอง เพราะยึดมั่นในอัตตา

[Admin Vichai]

และต้องไม่เป็นคนหลงตัวเอง ความหลงตัวเอง ภาษาอังกฤษเรียกว่า นาร์ซิสซิสม์ คำนี้มาจากเทพนิยายกรีก เทพบุตรกรีกตนหนึ่งชื่อ นาร์ซิสซัส มีรูปร่างงาม แต่ค่อนข้างจะหยิ่งยโส หลงในรูปโฉมของตัวเอง ทำให้เทพบุตรต่างๆหมั่นไส้ไปตามกัน มีเทพธิดาตนหนึ่งมาหลงรักนาร์ซิสซัส เทพธิดานั้นชื่อ เอคโค่ เอคโค่เฝ้าหลงรัก แต่เนื่องจากตนเป็นใบ้ไม่สามารถที่จะบรรยายความรู้สึกนึกคิดที่ฉ่ำหวานออกมาได้ ผลก็คือความรักไม่ได้สนองตอบ เพราะนาร์ซิสซัสนั้นรักแต่ตัวเอง จนกระทั่งเอคโค่นั้นตรอมใจตายสลายกลายเป็นเสียงที่ก้องสะท้อน เวลาที่คนพูดในหุบเขา เสียงเอคโค่จะสะท้อนกลับมา บาปที่นาร์ซิสซัสทำนี้มีผลเป็นอย่างไร? เทพเจ้าที่ยิ่งใหญ่บันดาลให้นาร์ซิสซัสไปดื่มน้ำที่น้ำพุ พอดื่มน้ำที่น้ำพุก็เห็นเงาตัวเองที่สวยงาม พอเห็นแล้วเกิดหลงรักตัวเอง วันหนึ่งๆก็ดูแต่เงาตัวเอง ในที่สุดก็ตรอมใจตาย ไปเกิดเป็นดกไม้ชนิดหนึ่ง ที่ฝรั่งเรียกกันว่า ดอกนาร์ซิสซัส เรื่องนี้สอนว่า คนที่หลงตัวเอง หลงสมบัติของตัวเอง คนอย่างนี้เข้ากับใครเขาไม่ได้ อยู่ในโลกก็อยู่ในโลกของตัวเอง ไม่เปิดโลกขึ้นมา ยึดอัตตามากเกินไป เพราะฉะนั้น คนเราต้องทำใจกว้าง กำจัดความเห็นแก่ตัว ทำให้เรามีกรุณา หรือความเข้าใจคนอื่น มีเมตตาหรือความรัก